نمایشگاه پائیزه

نمایشگاه پائیزه ، باید ها و نباید ها !

با گذر از گرمای نیمه سوزان خورشید مایل تاب شهریور، آرام آرام پائیز از راه می رسد ، این پائیز برگ ریز هزار رنگ را هرچه بنامیم با رنگ زردش زیبا و قشنگ است ، عیدانه دانش آموزی ، خرید شب مدرسه ، از بازار کیف وکفش یونیفرم مدرسه گرفته تا تغذیه اول مهر اینها همه هست اما همه اینها عنوان قصه نیست عنوان قصه ما کمک دولت به مردم است) .نمایشگاه عرصه مستقیم کالا(

هر ساله در دو مقطع حساس یعنی بهار و پاییز دولت برای رفاه حال شهروندان عزیز اقدام به برپایی نمایشگاه هایی جهت تامین مایحتاج مردم به منظورحذف واسطه ها و صرفه جویی دربرش عرضی جیب آنها می کند،  این اقدام شایسته دولت برای قشر آسیب پذیر خوب است و معمولا در کلان شهرها به جهت مناسب بودن مکان و نوع خدمات ارایه شده با اقبال عمومی روبرو می شود و رضایت خاطر قاطبه مردم را فراهم می آورد، اما در شهری کوچک مثل گچساران فقط عنوان شکیل و بنرهای رنگارنگش صفا دارد و بس ! بدانید که نمایشگاه دایر شده  واقعا در شان و منزلت مردم شریف این شهر نیست.

سوله ای باقی مانده از انبار های زمان جنگ را مسقف کرده اند بدون هیچ گونه تهویه ویا خنک کننده ای، عزیزان : اینجا کجاست ؟ امان مردم از آمدن بریده می شود تا چه رسد به انتخاب و خرید،  ازدهام جمعیت به اندازه ای است که هوای دم کرده و بوی بدن های عرق کرده که با استرس خرید به سالن آمده اند سودای قیمت را از یاد برده و رهایی از این محیط تنگ وحشت زده را واجب تر از چانه زدن می دانند، راهروهای باریک  طبیعت خرید شلوغ شرایط را برای بیمان اخلاقی فراهم آورده و از این فرصت نهایت سوء استفاده ها را می برند ، فروش اجناس سالهای گذشته مانده در انبار ها  از مغازه داران شهر "همان های که به اقرار صریح خودشان فقط با این نمایشگاه ها این جنس ها آب می شوند" به مردم و سو استفاده از اعتماد آنها کسرشان مردم نیست بلکه رو شدن دست دلالان بازار سوزی است که با مجوز های قانونی خدمت رسانی خیانت می کنند .  پارکینگ خاکی منتهی به نمایشگاه که با وزش باد و پارک هر خودرویی هاریکان مکزیکی بر پا می کند و خریدارن عزیز را آزار می دهد ، مهم تر اینکه نبود بازرسی دقیق جهت کنترل کیفیت و موارد مشابه در نمایشگاه این سوال را مطرح میکند که آیا در شهر نفت زده ما واقعا جایی مناسب تر از این برای سرکار گذاشتن مردم پیدا نمی شود ؟ آیا نمی شد اداره صنعت ، معدن تجارت با هماهنگی بخش خصوصی اقدام به تهیه و توزیع چند قلم کالای اساسی با کیفیت  کند ؟ آیا کارگران  زحمت کش )این تولیدکنندگان ملی ) سهمی به اندازه جای یک نمایشگاه  حداقل برای نمایش اجناس بی کیفیت  و بنجل ندارند ؟  اینکه بالاخره چه کسی باید به این پرسش ها جواب دهد برمی گردد به قصه قشنگ :

کی بود؟ کی بود؟ من نبودم!  من که دروغ‌زن نبودم  !   شاید باید می‌پرسیدم ! پیش‌تر از این می‌فهمیدم !

قربان کرمی ; ٦:٤۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٦/٢٦