بی نیازی

یکی از عوامل اصلی درجهت جلوگیری از پیشرفت و ماندن درگرفتاری های ما عدم شناخت کافی از جامعه هدف می باشد ، مسلما تا خوب نشناسیم به درمان نخواهیم رسید ، امروزه ما در تشخیص صحیح و تفکیک هدفمند نیازمندان کشور مانده ایم، متناسب با خواسته ها رشد نکرده ایم . بی نیازی آن نیست که همه چی داشته باشی ، بی نیازی احساس داشتن است ، احساس بودن است ، دارایی یعنی وجود ، یعنی بودن با معنی ، یعنی سخاوت در صداقت ، یعنی آمدن برای ماندن ، یعنی هدف ، یعنی شناخت مجهولات زندگی و این محقق نمی شود مگر احساس بی نیازی بکنی ! نیاز به خودی خود سخت نیست ، آنگاه که با احساس همراه شود کشنده و جانکاه است ، بیائیم نیازمندان واقعی را بشناسیم ، نیازمندان واقعی جامعه تکدیان مبلس شده کوچه و بازار نیستند ، بلکه بزرگان آبرومدنی هستند که زندگی را با یک اشتباه باختند و راه برگشت برایشان بسته است که تا پیدا کردنش فرصتی باید . گدای معمول ورسمی بدون هیچ عیب و عاری روزش را با دست درازی شروع می کند وشب را با کاسه معجون به صبح می رساند و فقط با جسمش گدایی می کند و روانش آزاد است ، اما آنان که عمری آبرومند سیر شده اند گدایی را نمی پسندند ، یعنی نمی توانند گدا باشند ، و اگر از کرسنگی بمیرند حتی حاضر به یک بار گدایی هم نیستند چرا که با روح روان بازی نیاز را شناخته اند ، پس پیدا کردن اینها مانند فهمیدن صدای سکوت سخت است وگرنه ریختن پول گدایی در کاسه تکدیان خیلی راحت است ، مانند شنیدن فریاد .

قربان کرمی ; ۸:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٩/۱

وام چیست ؟

وام در لغت به معنای قرض است ، قرض از اشخاص حقیقی یا حقوقی برای رفع نیاز یا سرمایه گذاری مطمئن به جهت سودآوری بیشتر ، اما اگر وامی در جایی بهانه ای شود برای رسیدن به هدفی بالاتر،آنگاه وام نه تنها بدهی نیست که نردبان رسیدن است ،(حالا این رسیدن از نوع گل باشد یا خار بگذریم ) لذا همان قدر که وام احتیاط در کاربرد دارد به همان میزان در صعود و یا سقوط از این ارتباط بی ربط موثر است ، پس اینکه کسی ریسک تمام ناملایمات را بپذیرد" از نیش و کنایه های نزدیکان گرفته تا شماتت دیگران " و وامی را بگیرد که دوره بازگشتی به درازای عمر دارد یا آدم بسیار خوشبختی است و یا بدهکاری است که خود را در دو جهت مدیون کرده ، هم اخلاقی و هم مادی . بنا براین سهم ما در این وام مشروط این است زمینه ساز ارتباط عقلانی بر پایه بدهی های کلان باشیم که در غیر اینصورت نه تنها راه به جای نبرده که مدیون همیشگی خواهیم ماند.

قربان کرمی ; ۸:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/۸/۳